Gerçek dostluğun ne olduğunu bilirim. Bu yüzden dostluğumu aşağıdaki gibi yaşarım:
Dostumu kendime çekmekten çok, kendimi ona veririm. Dostuma iyilik etmeyi onun bana iyilik etmesinden daha çok isterim. Dostumun kendine yapacağı her iyilik, bana daha büyük bir iyilik olur.
Onun canı bir yere gitmek istediyse ya da işi gereği gitmesi gerekiyorsa dostumla ayrılık yanımda olmasından daha tatlı gelir. Hem haberleşme olanakları öyle geniş ki, insan gerçekten ayrı düşmüş sayılmaz.
Ben eskiden, dostum bu dünyada, benimleyken ondan ayrılmanın ikimiz içinde çok faydalı olduğunu görmüştüm. Çünkü birbirimizden uzaklaşmakla hayatımızın olanaklarını geliştirmiş oluyorduk. Başka başka yerlerde, o benim için yaşıyor, hayatın tadına varıyordu, ben de onun için. Sanki bir aradaymışız gibi hayattan zevk almaya bakıyorduk. Öyle ki bir aradayken birimizden biri işsiz kalıyordu. O kadar kaynaşmıştık ki! Ayrı ayrı yerlerde olmakla aramızdaki yürek birliği azalacağı yerde, bir kat daha artıyordu.
(Alıntıdır.)
Blogumu takip edin
yoyolu kalın...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
lütfen yorum yaparken adınızı, takma adınızı ve yorumunuzu yazmayı unutmayın (: